„Religious Language in Slavic Countries: State of Knowledge and Perspectives for Research” (2025)

Publikacja Religious Language in Slavic Countries: State of Knowledge and Perspectives for Research to tom o wyjątkowej randze poznawczej i integracyjnej, ukazujący współczesny stan badań nad językiem religijnym w krajach słowiańskich w języku angielskim. Powstała ona w ramach działalności Komisji Języka Religijnego afiliowanej przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów – organu, który od ponad dekady gromadzi, inspiruje i łączy badaczy teolingwistyki z różnych kręgów językowych, kulturowych i wyznaniowych.

Tom stanowi owoc szerokiej współpracy uczonych reprezentujących osiem tradycji narodowych: białoruską, bułgarską, czeską, polską, rosyjską, serbską, słowacką i ukraińską. Każdy z rozdziałów jest syntetycznym ujęciem dorobku naukowego danego kraju, obejmującym zarówno wątki historyczne, jak i analizy współczesnych zjawisk językowych. Autorzy przedstawiają rozwój badań nad językiem religijnym w kontekście specyficznych uwarunkowań politycznych, ideologicznych i kulturowych, które w różnym stopniu wpływały na dynamikę rozwoju teolingwistyki.

W publikacji ukazane zostały rozmaite orientacje badawcze – od lingwistyki historycznej, stylistyki i onomastyki po współczesne ujęcia dyskursywne oraz antropologiczne. Wspólnym mianownikiem wszystkich opracowań jest przekonanie, że język religijny, jako forma komunikacji z sacrum, stanowi nie tylko przedmiot obserwacji lingwistycznej, lecz także medium kulturowego doświadczenia człowieka. Autorzy wskazują, że w obliczu globalnych przemian komunikacyjnych język religijny pełni funkcję symboliczną i tożsamościową, utrwalając duchowe dziedzictwo narodów słowiańskich.

„Język religijny w krajach słowiańskich – stan i perspektywy badań” (2025)

Tom Język religijny w krajach słowiańskich – stan i perspektywy badań ukazuje bogactwo zjawisk językowych obecnych w przestrzeni sakralnej Słowiańszczyzny oraz różnorodność dróg, którymi teolingwistyka słowiańska zmierza ku własnemu ugruntowaniu wśród współczesnych nauk humanistycznych.

Redaktorzy naukowi – Wiesław Przyczyna i Małgorzata Wideł-Ignaszczak – zebrali w tomie prace uczonych reprezentujących osiem tradycji narodowych: białoruską, bułgarską, czeską, polską, rosyjską, serbską, słowacką i ukraińską. Publikacja ta jest efektem wieloletniej współpracy badaczy skupionych w Komisji Języka Religijnego przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów, działającej pod patronatem UNESCO, która od ponad dekady kształtuje wspólną przestrzeń refleksji teolingwistycznej w świecie słowiańskim.

Autorzy analizują zjawiska językowe w szerokim kontekście kulturowym, historycznym i duchowym. Odrębne rozdziały w językach narodowych poświęcone są takim zagadnieniom, jak: teoria i metodologia teolingwistyki, ewolucja stylu religijnego, struktura i funkcje tekstów liturgicznych, dyskurs kaznodziejski, terminologia teologiczna, język modlitwy, metaforyka religijna, a także problematyka przekładu i adaptacji kulturowej. Wielowątkowość tomu tworzy obraz teolingwistyki jako subdyscypliny o otwartym, dynamicznym charakterze, zdolnej do integrowania różnych tradycji badawczych.