
Komunikat Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN
z dnia 10 października 2024 r.
Rada Języka Polskiego przy Prezydium PAN informuje, że w pod wpływem uwag i opinii, które napłynęły od użytkowników polszczyzny po ogłoszeniu komunikatu z dnia 10 maja 2024 r. w sprawie reformy pisowni, postanowiła dokonać niewielkich modyfikacji w załącznikach 1 i 2 do tego komunikatu. Mają one charakter wyłącznie redakcyjny i techniczny. Nie zostały wprowadzone żadne nowe regulacje, ale jedynie część przepisów zredagowano w bardziej precyzyjny i zrozumiały sposób, skorygowano również dostrzeżone usterki pisarskie. Rada wyraża nadzieję, że przepisy w tej wersji staną się jaśniejsze dla użytkowników i prostsze do zastosowania w praktyce.
Nową wersję komunikatu wraz z załącznikami zamieszczamy poniżej.
Komunikat Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN
z dnia 10 maja 2024 r.
I
Rada Języka Polskiego przy Prezydium PAN ogłasza, że na posiedzeniach w dniach 7 listopada 2022 r., 3 lutego 2023 r. oraz 22 stycznia 2024 r. uchwaliła zmiany zasad ortografii (z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2026 r.), których wykaz podano w załączniku nr 1.
Rada uznała, że wprowadzenie tych zmian, dotyczących wyłącznie tzw. konwencjonalnych zasad pisowni, przyniesie korzyść w postaci uproszczenia i ujednolicenia zapisu poszczególnych grup wyrazów i połączeń, eliminacji wyjątków, a także likwidacji przepisów, których zastosowanie jest z różnych powodów problematyczne, np. wymaga od piszącego zbyt drobiazgowej analizy znaczeniowej tekstu. To zaś przyczyni się do zmniejszenia liczby błędów językowych oraz – być może – umożliwi piszącym skupienie się na innych niż ortograficzne aspektach poprawności tekstu. Rada zaznacza, że większość z wprowadzonych zmian była postulowana już wiele lat temu, jednak z najrozmaitszych powodów nie udało się wcześniej nadać im mocy obowiązującej.
Aby dać wszystkim osobom oraz instytucjom, zwłaszcza wydawcom, autorom słowników i programów szkolnych, czas na przygotowanie się do nowej sytuacji, Rada postanowiła, że uchwalone zmiany zaczną obowiązywać od 1 stycznia 2026 r.
Należy przypomnieć, że kompetencje Rady Języka Polskiego do ustalania zasad ortografii i interpunkcji są potwierdzone w art. 13 ust. 1 Ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (z późn. zmianami) i nie ma innej instytucji czy instancji, która by takie kompetencje posiadała.
II
Jednocześnie Rada ogłasza dokument pt. Zasady pisowni i interpunkcji polskiej, zbierający wszystkie przepisy, zarówno te obowiązujące od dawna, jak i uchwalone ostatnio, będący załącznikiem nr 2 do tego komunikatu.
Z dniem 1 stycznia 2026 r. dokument ten stanie się jedynym ważnym źródłem zasad ortograficznych i interpunkcyjnych. Tym samym utracą moc uchwały ortograficzne Rady z lat 1997–2008 oraz wszelkie inne dokumenty i uchwały wcześniej podejmowane, dotyczące pisowni i interpunkcji, niezgodne z wspomnianym dokumentem.
Rada wyraża przekonanie, że tak zaplanowane działanie doprowadzi do wznowienia ciągłości polskiej kodyfikacji ortograficznej, przerwanej w 1963 roku, a to będzie spełnieniem postulatów płynących z różnych środowisk, nie tylko językoznawczych.
Załącznik nr 1
Zmiany zasad pisowni polskiej, obowiązujące od 1 stycznia 2026 r.
1. Pisownia wielką literą nazw mieszkańców miast i ich dzielnic, osiedli i wsi, np. Warszawianin, Zgierzanin, Ochocianka, Mokotowianin, Nowohucianin, Chochołowianin.
Dopuszczenie alternatywnego zapisu (małą lub wielką literą) nieoficjalnych nazw etnicznych, takich jak kitajec lub Kitajec, jugol lub Jugol, angol lub Angol, żabojad lub Żabojad, szkop lub Szkop, makaroniarz lub Makaroniarz.
2. Wprowadzenie pisowni wielką literą nie tylko nazw firm, marek i modeli wyrobów przemysłowych, ale także pojedynczych egzemplarzy tych wyrobów (samochód marki Ford i pod oknem zaparkował czerwony Ford).
3. Wprowadzenie rozdzielnej pisowni cząstek -bym, -byś, -by, -byśmy, -byście ze spójnikami, np. Zastanawiam się, czy by nie pojechać w góry.
4. Ustanowienie pisowni łącznej nie- z imiesłowami odmiennymi (bez względu na interpretację znaczeniową: czasownikową lub przymiotnikową), tj. zniesienie wyjątku zezwalającego na „świadomą pisownię rozdzielną”.
5. Ujednolicenie zapisu (małą literą) przymiotników tworzonych od nazw osobowych, bez względu na to, czy ich interpretacja jest dzierżawcza (odpowiadają na pytanie czyj?), czy też jakościowa (odpowiadają na pytanie jaki?), np. dramat szekspirowski, epoka zygmuntowska, koncert chopinowski, koncepcja kartezjańska, filozofia sokratejska, dialogi platońskie, wiersz miłoszowski.
Przymiotniki tworzone od imion (rzadziej od nazwisk) zakończone na -owy, -in(-yn), -ów będą mogły być zapisywane małą lub wielką literą, np. jackowe dzieci lub Jackowe dzieci, poezja miłoszowa lub poezja Miłoszowa, zosina lalka lub Zosina lalka, jacków dom lub Jacków dom.
6. Wprowadzenie łącznej pisowni członu pół- w wyrażeniach:
półzabawa, półnauka;
półżartem, półserio;
półspał, półczuwał
oraz pisowni z łącznikiem w połączeniu typu: pół-Polka, pół-Francuzka (odniesionym do osoby będącej w połowie Polką, w połowie Francuzką).
7. Dopuszczenie w parach wyrazów równorzędnych, podobnie lub identycznie brzmiących, występujących zwykle razem, trzech wersji pisowni:
– z łącznikiem, np. tuż-tuż; trzask-prask; bij-zabij;
– z przecinkiem, np. tuż, tuż; trzask, prask; bij, zabij;
– rozdzielnie, np. tuż tuż; trzask prask; bij zabij.
8. W zakresie użycia wielkich liter w nazwach własnych:
a) w nazwach komet wprowadzenie zapisu wszystkich członów wielką literą, np. Kometa Halleya, Kometa Enckego;
b) wprowadzenie pisowni wielką literą pierwszych członów wielowyrazowych nazw geograficznych i miejscowych, których drugi człon jest rzeczownikiem w mianowniku, typu Morze Marmara, Góra Tabor, Zatoka Karpentaria;
c) w nazwach obiektów przestrzeni publicznej wprowadzenie pisowni wielką literą stojącego na początku wyrazu aleja, brama, bulwar, osiedle, plac, park, kopiec, kościół, klasztor, pałac, willa, zamek, most, molo, pomnik, cmentarz (przy utrzymaniu pisowni małą literą wyrazu ulica), np.
ulica Józefa Piłsudskiego, Aleja Róż, Brama Warszawska, Plac Zbawiciela, Park Kościuszki, Kopiec Wandy, Kościół Mariacki, Pałac Staszica, Zamek Książ, Most Poniatowskiego, Pomnik Ofiar Getta, Cmentarz Rakowicki;
d) wprowadzenie pisowni wielką literą wszystkich członów (oprócz przyimków i spójników) w wielowyrazowych nazwach lokali usługowych i gastronomicznych, np.
Karczma Słupska, Kawiarnia Literacka, Księgarnia Naukowa, Kino Charlie, Apteka pod Orłem, Bar Flisak, Hotel pod Różą, Hotel Campanile, Restauracja pod Żaglami, Winiarnia Bachus, Zajazd u Kmicica, Pierogarnia Krakowiacy, Pizzeria Napoli, Trattoria Santa Lucia, Restauracja Veganic, Teatr Rozmaitości, Teatr Wielki;
e) wprowadzenie pisowni wielką literą wszystkich członów (oprócz przyimków i spójników oraz wyrazów typu imienia) w nazwach orderów, medali, odznaczeń, nagród i tytułów honorowych, np.
Nagroda im. Jana Karskiego i Poli Nireńskiej, Nagroda Nobla, Nagroda Pulitzera, Nagroda Templetona, Nagroda Kioto, Literacka Nagroda Europy Środkowej Angelus, Nagroda Artystyczna Miasta Lublin, Nagroda Literacka Gdynia, Śląska Nagroda Jakości, Nagroda Rektora za Wybitne Osiągnięcia Naukowe, Nagroda Newsweeka im. Teresy Torańskiej, Nagroda Wielkiego Kalibru, Mistrz Mowy Polskiej, Ambasador Polszczyzny, Honorowy Obywatel Miasta Krakowa.
9. W zakresie pisowni prefiksów:
a) uzupełnienie reguły ogólnej: W języku polskim przedrostki – rodzime i obce – pisze się łącznie z wyrazami zapisywanymi małą literą. Jeśli wyraz zaczyna się od wielkiej litery, po przedrostku stawia się łącznik, np. super-Europejczyk;
b) dopuszczenie rozdzielnej pisowni z wyrazami zapisywanymi małą literą cząstek takich jak super-, ekstra-, eko-, wege- mini-, maksi, midi-, mega-, makro-, które mogą występować również jako samodzielne wyrazy, np.
miniwieża lub mini wieża, bo jest możliwe: wieża (w rozmiarze) mini;
superpomysł lub super pomysł, bo jest możliwe: pomysł super;
ekstrazarobki lub ekstra zarobki, bo jest możliwe: zarobki ekstra;
ekożywność lub eko żywność, bo jest możliwe: żywność eko.
10. Wprowadzenie jednolitej łącznej pisowni cząstek niby-, quasi- z wyrazami zapisywanymi małą literą, np.
nibyartysta, nibygotyk, nibyludowy, nibyorientalny, nibyromantycznie;
nibybłona, nibyjagoda, nibykłos, nibyliść, nibynóżki, nibytorebka;
quasiopiekun, quasinauka, quasipostępowy, quasiromantycznie,
przy zachowaniu pisowni z łącznikiem przed wyrazami zapisywanymi wielką literą, np.
niby-Polak, quasi-Anglia.
11. Wprowadzenie łącznej pisowni nie- z przymiotnikami i przysłówkami odprzymiotnikowymi bez względu na kategorię stopnia, a więc także w stopniu wyższym i najwyższym, np.
nieadekwatny, nieautorski, niebanalny, nieczęsty, nieżyciowy;
niemiły, niemilszy, nienajmilszy;
nieadekwatnie, niebanalnie, nieczęsto, nieżyciowo;
nielepiej, nieprędzej, nienajlepiej, nienajstaranniej.
Załącznik nr 2
Zasady pisowni i interpunkcji polskiej
19 października 2024 roku odbyła się kolejna edycja Ogólnopolskiego Konkursu Ortograficznego DYKTANDO. Zmagania miały miejsce w Instytucji Kultury im. Krystyny Bochenek, która jest współorganizatorem konkursu. Autorkami dyktanda są prof. Ewa Kołodziejek i prof. Anna Dąbrowska, a w jury zasiedli: prof. Katarzyna Kłosińska, prof. Ewa Kołodziejek, prof. Anna Dąbrowska, prof. Barbara Sobczak i ks. prof. Wiesław Przyczyna. I miejsce i tytuł Mistrza Oortografii Polskiej zdobył pan Maciej Biniszewski, II miejsce i tytuł Pierwszego Wicemistrza Ortografii Polskiej zdobyła pani Katarzyna Skałecka, III miejsce i tytuł Drugiego Wicemisrtza Ortografii Polskiej pan zdobył Tomasz Kulicki.
Oto tekst Dyktanda:
Fantazmaty polonisty
Rozmarzony, choć co nieco znużony polonista w kobaltowoniebieskim T-shircie z naręczem lilii, szałwii, młodych marchwi i cukinii, z wolna przedzierał się przez burzany i bażyny w kierunku Starej Łomży przy Szosie w kotlinie Narwi.
Lejtmotywem jego rozważań był enchirydion lingwistyczny, w którym chciał umieścić apoftegmaty swoich mistrzów: Noama Chomsky’ego/Chomskiego czy Ferdynanda/Ferdinanda de Saussure’a. Ileż by dał, by w późnowieczornej dyspucie móc poobcować z tak tęgimi umysłami! Ale cóż by on, niebożątko, mało zamożny nauczyciel polonista mógł rzec, siedząc vis-à-vis takiego, dajmy na to, Baudouina de Courtenay! I jaką wybrać formę? Pluralis maiestaticus? Megapomysł! Zagrałby va banque i podjął dyskusję o języku średnio-dolno-niemieckim albo o nie najnowszych, choć trudno akceptowalnych tych wszystkich outsourcingach, overdrive’ach, copywriterach. Poniewczasie pojął jednak, że to mrzonki, że może co najwyżej spisać bon moty owych koryfeuszy lingwistyki i wydać w Wydawnictwie Naukowym PWN.
Znienacka nad jego głową coś zahurgotało i zacharchotało. Zrazu pomyślał, że to niby-śpiew dziwożony nęcącej młodzieńców niczym mszywioły w sadzawce. Zastanawiał się, czy przypomina kobietę-rybę, czy raczej kobietę wampira. Gdyby wiedział, toby stworzył jej portret techniką decoupage’u/dekupażu i powiesił na dędze u wierzei wiejskiego domostwa. Upojony rzegotem rzekotki szedł przez chaszcze nieostrożnie. Nieomal rozdeptał żarłocznego gnatarza rzepakowca, dotknął groźnego bielunia dziędzierzawę, potrącił zbłąkaną dieffenbachię/diffenbachię, pokłuł się kolcami ostrężyny.
Naraz usłyszał huk i chrzęst, a na leśnej drodze pojawił się rozklekotany citroёn, na oko mało sprawny rzęch z wysokoobrotowym silnikiem. Siedział w nim dawno niewidziany koleżka, który jechał do Wnor-Pażoch w Podlaskiem i zapraszał na foie gras i beaujolais. Zawahał się, ale ponaddwudziestoletnia przyjaźń zobowiązuje. Miał trochę hajsu na rozkurz, więc pół zmartwiony, pół szczęśliwy porzucił lingwistyczne miraże i pojechał grać z kumplem w drużbarta. Notabene, pomyślał, nie dobrze, ale wspaniale mieć takiego druha.
Zdjęcia: członkowie jury Dyktanda
![]() |
|
Sprawozdanie z konferencji pt. „Terminologia logopedyczna – typologie i klasyfikacje zaburzeń mowy” W dniach 30 września – 1 października 2024 r. w formie on-line odbyła się II Ogólnopolska Konferencja Naukowa zorganizowana przez Zespół Rozwoju i Zaburzeń Mowy Rady Języka Polskiego przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk w ramach cyklu „Logopedia jako Nauka”. Formuła tematyczna tej konferencji: „Terminologia logopedyczna – typologie i klasyfikacje zaburzeń mowy” wzbudziła ogromne zainteresowanie badaczy, a także praktykujących logopedów. Cyklicznie organizowane konferencje mają na celu uporządkowanie stanu wiedzy na temat zaburzeń mowy i wypracowanie spójnej metodologii ich opisu. W Polsce problematyka zaburzeń mowy wciąż jest ujmowana z perspektywy różnych dyscyplin naukowych, co skutkuje tym, że te same zjawiska są rozmaicie nazywane na gruncie odrębnych dziedzin wiedzy. Ostatnia konferencja była odpowiedzią na zgłaszaną potrzebę opracowania ujednoliconego systemu terminologicznego w obrębie logopedii, co na być początkiem prac nad uniwersalnym słownikiem terminologii logopedycznej. Program naukowy tegorocznej konferencji był bardzo bogaty. W trakcie czterech sesji plenarnych można było wysłuchać 26 znakomitych referatów badaczy zaburzeń mowy i słuchu, którzy reprezentują największe ośrodki naukowe w Polsce (Akademię Medyczną im. Księcia Mieszka I w Poznaniu, Akademię Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu w Kajetanach, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Uniwersytet Jagielloński w Krakowie, Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, Uniwersytet Łódzki, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Uniwersytet w Siedlcach, Uniwersytet Szczeciński, Uniwersytet Śląski, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie, Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Zielonogórski), a także specjalistyczne placówki logopedyczne (np. Specjalistyczne Centrum Terapii Jąkania w Wodzisławiu Śląskim). Wystąpienia referentów wywołały ożywioną dyskusję. Wszystkie wygłoszone referaty, a także głosy w dyskusji po każdej sesji zostały utrwalone w formie audio-video i są dostępne TU. Ze względu na ograniczenia czasowe nie wszystkie problemy zasygnalizowane w wystąpieniach konferencyjnych mogły zostać wnikliwie omówione w trakcie obrad, dlatego wszyscy referenci zgłosili gotowość do opracowania swoich wystąpień w formie artykułów naukowych, które zostaną opublikowane w II tomie serii „Logopedia jako Nauka”, wydawanej przez Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk. W czasie konferencji zapoczątkowano też nowe wątki związane z systematycznym opracowaniem terminologii logopedycznej, które będą szerzej omawiane w trakcie systematycznych posiedzeń naukowych Zespołu Rozwoju i Zaburzeń Mowy w ramach jego działalności w Radzie Języka Polskiego. |
![]() |
Żegnamy z wielkim bólem
śp. prof. dr. hab. Władysława T. Miodunkę
wybitnego językoznawcę, ojca glottodydaktyki polonistycznej,
członka Rady Języka Polskiego w latach 2011–2024,
założyciela Zespołu Języka Polskiego poza Granicami Kraju.
Dla nas wszystkich Pan Profesor to był człowiek o wielkim sercu,
motywujący nieustannie do pracy naukowej i podejmowania nowych wyzwań.
Nie ustawał w upowszechnianiu języka polskiego jako obcego w Polsce i za granicą,
był współtwórcą polskiej polityki językowej,
autorytetem naukowym i dobrym duchem naszego środowiska.
Mamy Mu wszyscy wiele do zawdzięczenia.
Cześć Jego pamięci.
Rodzinie Pana Profesora
składamy szczere wyrazy współczucia.
Członkowie Zespołu Języka Polskiego poza Granicami Kraju
Rada Języka Polskiego przy Prezydium PAN
„Ludzie nie umierają, tylko wymykają się naszym oczom”
ks. Jan Twardowski
Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci
śp. prof. dr. hab. Edwarda Polańskiego
wybitnego językoznawcy i badacza polskiej ortografii, popularyzatora poprawnej polszczyzny,
członka Rady Języka Polskiego w latach 1996–2014, wieloletniego przewodniczącego
Komisji Ortograficzno-Onomastycznej RJP.
W naszej pamięci Pan Profesor pozostanie jako niezwykle pogodny, życzliwy i szlachetny Człowiek.
Rodzinie i Bliskim Pana Profesora
składamy wyrazy szczerszego współczucia
Przewodnicząca Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN wraz z członkami Rady
Template for J! 3.5 by Mateusz P